> >1.เธอกำลังอ่านข้อความของฉัน
..
..
> >2.เธออ่านข้อ1จบไปแว้ว
..
..
> >3.เธอกะลังคิดว่ามันฮายังงัย
..
..
..
> >4.เหมือนเธอจะโดนหลอก
..
..
> >5.เธอเริ่มคิดว่าจาด่าฉันยังไง
..
..
> >6.เธอเครียด
..
..
> >7.เธอเครียดมากๆ
..
..
> >9.เธอเครียดสุดๆโคตรๆ
..
..
> >10.เธอเครียดจนเธอลืมดูว่าไม่มีข้อ8
..
..
> >11.เธอหันไปดูว่าไม่มีจิงป่าว
..
..
> >12.เธอเลื่อนกลับมาอีกแล้ว เหอๆ
..
..
> >13. เธอเริ่มเลื่อนลงแล้ว
..
..
> >14. เธอเลื่อนลงอย่างเร็ว อย่างเร็ว
..
..
> >15. และก็ เร็ว เร็ว......
..
..
..
..
> >16. เร็วมาก ๆ
..
..
..
> >17. เร็วจนไม่รู้ว่าข้อ 13 นั้นมี 2 ข้อ....
..
..
..
..
> >18. แล้วเธอก็ย้อนกลับไปดูอีกครั้ง
..
..
..
> >19. เธอโดนหลอกเต็มๆ ข้อ 13 มีอยู่ข้อเดียว
....
..
> >20. เธอส่ายหัวไปมา...คิดในใจว่า มันเอาข้อความบ้าไรให้ตูอ่าน ฟร่ะ.....
....
..
> >21. ไม่มีสาระอะไรเลย....
..
..
> >22. แต่ก็ยังทำให้เธออ่านมันมาถึงตรงนี้....
..
..
> >23.นั่นแน่!!เธอแอบยิ้มๆ , หัวเราะหน่อยๆ
..
..
> >-- "บางทีความสมบูรณ์แบบของชีวิต ก็ไม่ได้อยู่ที่ความเร็วของการเดินทาง
> >แต่อยู่ที่เราสนุกกับการเก็บเกี่ยวความสุข ระหว่างการเดินทางต่างหาก..."

     วันนี้ และตอนนี้ คือเช้าวันจันทร์ ซึ่งเป็นวันที่เป็นวันเริ่มต้นการทำงานของแต่ละสัปดาห์ เป็นวันที่สดชื่นสำหรับทุกคน (เหรอ?)

ข้าพเจ้าก็เลยถือโอกาสนี้ออกมาพร้อมคุณแม่ตอนเช้า เพื่อมายังหอสมุดกลาง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยด้วยมุ่งหมายว่าจะได้ใช้เวลา

อันมีค่าเพื่อกระทำประโยชน์ใดซักอย่างหนึ่งประดับไว้ในโลกา... และขณะนี้ก็ปาเข้าไปตั้งเกือบ 10 โมงแล้ว แต่ผมยังไม่ได้ทำอะไร!

     มาถึงก็นั่ง check mail ดู multiply ดู youtube... อืมมม.... เป็นสาระจริงๆ ฮ่าๆ แต่ก็ยังดีกว่านอนน้ำลายยืดอยู่บนเตียงล่ะมั้งนะ

อย่างน้อยกยังได้ลืมตามาดูโลกก่อนเที่ยงวัน ซึ่งก็อเป็นประสบการณ์ที่ดี และนานๆทีจะได้สัมผัส (เฮ้ย! ขนาดนั้น!?) วันนี้ตั้งเป้าไว้ว่า

จะต้องทำงานอะไรซักอย่างให้เสร็จไปซักงาน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้ตามเป้ารึเปล่า อาจจะตามเป้าแบบที่ว่า เป้านำไปไกลแล้ว ผมตามอยู่

อืมม.... ง่วงแฮะ กินข้าวเที่ยงแล้วต้องหลับอีกแหง แต่จะไม่กินก็ไม่ดี เด๋วโรคกระเพาะถามหา เป็นผลเสียต่อสุขภาพอีก ไม่ดีๆ

     ทำไมรู้สึกเหมือนพิมพ์ไปตั้งเยอะแยะแล้วมันเพิ่ง 7 บรรทัดเองล่ะนี่ อารายกาน ยืดดด ยืดดด ยืดดด ยาวๆหน่อย journal จะได้

ไม่น่าเกลียด ไม่งั้นเขียนสั้นๆเด๋วอาจารย์ท่านจะนึกว่าเรามาปั่นเอาคืนก่อนส่งเหมือนเพื่อนหลายๆคนที่อ่านอยู่ตอนนี้!! โดนใช่ไม๊ล่ะ!! 55+

จริงๆอาทิตย์ที่แล้วอัพไปแค่ทีเดียวเอง เด๋วต้องไปย้อนเขียนอีก 2 วันนะนั่น แย่จริงๆ ไม่ได้จดอะไรไว้ด้วย เวลานึกว่าทำอะไรบ้างมันช่าง

ลำบากเสียนี่กระไร แถมเวลามันผ่านไปนาน จะนึกอะไรมาเขียนมันก็ไม่สดใหม่เหมือนเพิ่งประสบมาจริงๆ ไม่งั้นเค้าจะเขียน diary กัน

ไปทำไมล่ะเนอะ ก็เพราะมันดีกว่าจำไงล่ะ สวรรค์รำไร blogผมสดใหม่~

    สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แห่งกีฬามหาวิทยาลัย เพราะฉะนั้นผมก็จะได้หยุดอย่างสบาย~ ..ซะที่ไหน!! ถ้าอยู่ปีอื่นก็คงจะใช่ สบายจริง ไปเที่ยว

นอนพักผ่อน อะไรตามอัธยาศัย แต่นี่ไม่ใช่ ผมอยู่ปี 4 แล้ว งานตรึมเลยโรบิน แถมยังมีนัดสัมพาดงานพรุ่งนี้อีกต่างหาก จอร์จ...

พอละไม่มีอะไรจะอัพละ เอาไว้ติดตามต่อฉบับหน้าละกันนะครับ อย่าลืม motto นี้ล่ะ

"เห็นแก่ตัวน้อยลง เห็นแก่คนอื่นมากขึ้น"

นะจ๊ะ... จบข่าว  

     เรื่องของเรื่องเกิดจากที่มี่อยากดูหนังเรื่องนี้ ผมเลย download จาก bit torrent มาให้เมื่อหลายสัปดาห์ที่แล้ว.. เป็นเดือนแล้วมั้ง

จนมาเมื่อสองวันก่อนนี้ผมคิดว่าเนื้อที่ฮาร์ดดิสก์ผมเริ่มเหลือน้อยเต็มที ผมจะทำอย่างไรกับหนัง 30 GB เรื่องนี้ดีนะ? แล้วผมก็ลองเปิดดู

ตอนที่ 7 เพื่อดูว่านางเอกหน้าตาเป็นอย่างไร อารมณ์ของหนังเป็นอย่างไร แล้วผมก็เผลอดูไปจนถึงตอน 11... วันถัดมา... ผมเริ่มใหม่จาก 1

และวันนี้ ผมดูจบตอน 16 เรียบร้อยแล้ว... ตอนนึงก็ยาวประมาณ 1 ช.ม. เท่านั้นเองครับ ^^" ดูเสร็จก็มีความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในใจ...

 

"ผมชอบหนังเกาหลี"... เพราะหนังเกาหลีมีเนื้อเรื่องที่ไม่เหมือนละครไทย... เพราะหนังเกาหลีมีเพลงเพราะประกอบทั้งเรื่อง นักแสดงเก่ง

      แต่...

"ผมเกลียดหนังเกาหลี"... ไม่ใช่เพราะว่ามันไม่ดีหรอก แต่คงเป็นเพราะผมเองที่ sensitive มากไป ผมกินข้าวไม่ลง ผมซึม...

 

     แม้ว่าผมจะไม่ใช่คนที่เสียน้ำตากับอะไรง่ายๆ ผมไม่เคยร้องไห้เวลาดูหนัง แต่รู้ไม๊ว่า ผมรู้สึกว่าถ้าร้องไห้ออกไปได้ มันก็คงจะดี?

หลายต่อหลายครั้งที่ผมดูหนังที่ตอนจบค้างคาใจ หรือว่าจบเศร้า ผมจะซึมเศร้า... กินข้าวไม่ลง... และไม่มีอารมณ์จะเล่นอะไร...

จริงๆมันก็อาจจะเรียกได้ว่า คนทำหนังทำได้ดี คนดูเลยอินมากไปหน่อย แต่ไม่รู้สิ ผมไม่ชอบเลยที่เป็นแบบนี้ ทำไมผมต้องเศร้าด้วย

แม้ว่าผมจะไม่ร้องไห้ แต่ไม่ได้แปลว่าน้ำตามันไม่ได้เอ่อขึ้นมานี่นา... แล้วเมื่อหนังจบ ผมก็จะหาเพลงประกอบหนังมาฟัง และพยายาม

หาโน้ตเพลงมาเล่น ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน... แต่ดูเหมือนคราวนี้ผมจะหาโน้ตเพลงมาได้ไม่ง่ายนัก คงต้องใช้เวลาซักพัก ไม่เหมือนกับเรื่อง

Secret ที่สามารถหาโน้ตมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก เพราะบังเอิญ search เจอ แต่คราวนี้ยัง... อาจจะลองแกะเอง? ผมไม่ว่างขนาดนั้น

(แต่ว่าง 16 ช.ม. นั่งดูได้นะเนี่ย... ก็นี่มันปีใหม่!! ผิดตรงไหน?)

 

     ตลกไม๊นะ ที่เป็นผู้ชายที่อารมณ์แบบนี้? นี่คงจะเป็นอีกด้านนึงของผมมั้ง ฮ่าๆ... ตอนนี้ผมเพิ่งดูหนังเกาหลีเรื่อง Snow Queen จบล่ะ

มันทำเวลาปีใหม่ของผมสองสามวันหมดเกลี้ยงไปเลย 555+ เมื่อคืนดูเพลินถึงกับนอนตีห้า แถมนอนไม่หลับอีกต่างหาก ตื่นเที่ยงมาก็ดูต่อ

จบเมื่อกี๊ ราว6โมง แต่ผมชอบนะ... ดูหนังพวกนี้ทำให้ผมมีความสุข ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตมีอะไรมากมาย แล้วเราก็สามารถรับรู้ถึงมันได้โดยใช้

เวลาเพียงสองวัน... ผ่านจอคอมพิวเตอร์สี่เหลี่ยมผืนผ้านี้... เรื่องราวความรักของคนสองคน มันช่างมีอะไรมากมายจริงๆ...

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งฟังเพลง OST ของหนังเกาหลีเรื่อง Snow Queen อยู่ และกำลังซึมเศร้าอยู่เช่นกัน หวังว่าวันนี้ผมคงทำงานอะไรได้บ้าง

เพราะอารมณ์แบบนี้ สมาธิดีกว่าอารมณ์ปกติเยอะ... เพียงแต่มันเศร้าเท่านั้นเอง เฮ่อ... ผมไม่เป็นอะไรหรอก พรุ่งนี้ก็หาย...

 

"สรุปว่าผมชอบหรือเกลียดหนังเกาหลี?"...

 

 

 

ป.ล. ไม่ได้อัพบล็อกซะนานเลย... แล้วต้องไปปั่นวันก่อนส่ง Creative Journal ไม๊นะ... ไม่ล่ะ ทยอยปั่นย้อนหลังดีกว่า...

ป.ล.2 สวัสดีปีใหม่ครับ :)