Fortunova's profile~*FoRTuNER*~PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 29 หลับให้สบายนะ... น้ำตาลวันนี้ผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์จากแม่ คุยกันประมาณสามประโยคได้ความว่า "น้ำตาลตายแล้ว" ... น้ำตาล สุนัขพันธุ์ทางตัวผู้ ตัวเตี้ยๆ ขนยาวสีน้ำตาล หางเป็นพวง ชั้นยังจำได้อยู่เลย ตอนชั้น 9 ขวบ ตอนที่ไปขอแกมาจากบ้านใกล้ๆ แกเป็นตัวเดียวที่พยายามจะวิ่งออกมาเหมือนจะอยากไปอยู่ด้วยกัน แกเป็นหมาพันธุ์ผสม มีเชื้อดัชชุน(หมาไส้กรอก)ด้วย เลยทำให้แกตัวเตี้ยๆ ยาวๆ ไม่สูงเพรียวเหมือนหมาแถวนั้น แต่แกก็น่ารัก ร่าเริง ขี้เล่น ซนเชียวแหละ ทุกคนในบ้านต่างพากันรักแก แล้วก็เล่นกับแกตลอด... แกเป็นหมาที่ซุกซน ทุกครั้งที่เปิดประตูรั้ว แกจะพยายามยื่นหน้าของแกออกไป เพื่อออกไปชมโลกภายนอก บางครั้งไม่มีใครเห็นตอนแกออกไป แกก็โดนหมาข้างบ้านกัด หลังๆก็เลยไม่มีใครปล่อยให้แกออกไปเดินเล่นข้างนอก... ชั้นขอโทษ... ขอโทษที่ไม่ได้พาแกออกไปเที่ยวเหมือนตอนแกเด็กๆ... 13 ปีแล้วสินะ ที่เราอยู่ด้วยกันมา ตลอดเวลาที่ผ่านมา แกเป็นเพื่อนยามเหงา ยามเศร้ามาตลอด แกไม่เคยบ่นหรือว่าชั้นเลย แต่แกจะคอยมาอยู่ใกล้ๆ กระดิกหาง ถึงแกจะพูดไม่ได้ ชั้นก็รู้ว่าแกอยากเพียงแค่จะอยู่ใกล้ๆ ให้ชั้นหายเศร้า หายเหงา หายทุกข์... 13 ปี นี่มันไม่สั้นเลยจริงๆ... มันยาวนาน ความทรงจำมันมากมายเหลือเกิน... มากเกินกว่าที่จะพูดออกมาได้ เมื่อสองปีก่อน เป็นช่วงที่แกดูไม่ได้เลย ขนร่วงเยอะ เหมือนจะกลายเป็นหมาไฮยีน่า นั่นเป็นช่วงแรกที่แกเริ่มดูหงอยๆ แล้วก็ไม่สดชื่นร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน มันอาจจะเป็นเพราะว่าแกเริ่มแก่แล้ว หรือว่าอาจจะเป็นเพราะว่าชั้นมีเวลาเล่นกับแกน้อยลง... ปีสุดท้ายในชีวิตของแก... เป็นปีเริ่มต้นการทำงานของชั้น... ชั้นเหนื่อย การเดินทางไกลทุกวันของชั้น มันทำให้ชั้นไม่อยากทำอะไรแล้วเมื่อกลับมาถึงบ้าน ชั้นเลยไม่ค่อยได้เล่นกับแก ชั้นรู้... ว่ามันทำให้แกเหงา... ชั้นขอโทษ... ตอนนี้ มันคงไม่ทันซะแล้ว... ชั้นเสียใจ... ทุกๆเช้า แม้ว่าชั้นจะง่วงงุนแค่ไหน แต่ชั้นก็จำได้ว่า แกจะต้องเดินลงจาก Terrace มาส่งชั้นที่หน้าประตูรั้วทุกวัน... แต่วันนี้... แกไม่ได้ออกมา ชั้นไม่ได้สังเกตเลย เพียงแค่เพราะความง่วงของชั้น แต่ชั้นไม่รู้เลย... ว่าชั้นได้เสียแกไปซะแล้ว... ตั้งแต่นี้ต่อไป จะไม่มีหมาน้อยน่ารักตัวเดิมตัวนี้อีกแล้ว... วันเวลาที่เราเคยอยู่ด้วยกันมา มันจะกลายเป็นความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในหัวของชั้น... ชั้นขอโทษ... ขอโทษจริงๆ ชั้นอยากดูแลแกให้มากกว่านี้... อยากมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกซักนิดก็ยังดี... อย่างน้อยในวันที่แกจะจากไป ชั้นก็อยากจะอยู่ดูหน้าตอนที่แกยังมีชีวิตอยู่อีกซักครั้ง ... ชั้นคงจะคิดถึงแก... เมื่อก่อนชั้นไม่เคยนึกเลยว่า การสูญเสียสัตว์เลี้ยงมันจะทำให้เศร้าซักแค่ไหน ชั้นเคยลองจินตนาการดู ถ้าแกตาย ชั้นจะเศร้าแค่ไหน... แต่การจินตนาการนั้น มันเทียบไม่ได้เลยกับความจริงที่ชั้นต้องเจออยู่ในตอนนี้... มันเศร้า.. เศร้าจริงๆ ทุกครั้งที่ชั้นนึกถึงหน้าแก นึกถึงตอนเด็กๆที่มีแกเป็นเพื่อน นึกถึงแกตอนวิ่งวนไปรอบๆ กระโดดงับขนมปังที่ชั้นโยนให้... มันเศร้า... มันทำให้น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานแล้ว ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย... ชั้นรู้ว่า ถึงวันนี้มันจะสายเกินไปแล้ว... แต่ชั้นก็ยังอยากจะพูดอีกครั้ง... "ชั้นรักแก" หลับให้สบายนะ...น้ำตาล... ชาติหน้าขอให้เราได้มาอยู่ด้วยกันอีก... สัญญานะ... ว่าชั้นจะดูแลแกอย่างดี จะไม่ยอมให้แกต้องเหงาอีกแล้ว... แล้วเราจะได้เจอกันอีก... |
|
|
