แหะๆ สืบเนื่องจากกระทู้นี้ http://applenoringo.spaces.live.com/blog/cns!DC1B25AC08F72290!686.entry ซึ่งถูกเขียนขึ้น

เมื่อวันที่ 24 พ.ค.  555+ จะ 3 เดือนแล้ว  เนื้อความคือ เปิ้ล tag เรา ด้วยหัวข้อ "ความจริง5เรื่อง" ก้อได้ฤกษ์มาอัพซะทีสินะ 

 

เรื่องที่ 1 : เรื่องสมัยอนุบาล

        ตอนอยู่อนุบาล เป็นคนซนมากๆๆๆๆ  แบบว่าวิ่งไปทั่ว แต่ก้อจะเป็นคนติดพ่อแม่และยายมากมายเช่นกัน แบบว่าไปร.ร.ก็จะไม่ยอมไปไหน

จะนั่งงอแงอยู่กะพ่อ ซักพักนึง จนได้ที่ ถึงยอมไปกับคุณครู  พ่อน่ารักที่สุดเลย ยอมนั่งอยู่ด้วยทุกวัน แหะๆ แล้วมีอยู่วันนึง ไปถึงร.ร.ก็ซน วิ่งเล่น

วิ่งไปวิ่งมาไปสะดุดหินที่ปูทาง ล้ม หนังที่เข่าหลุดออกมาเป็นแผ่นเลย =[]=!! แต่ช้าก่อน! น้ำตาไม่ร่วงซักหยด ไม่ใช่ว่าผมแข้มแข็ง.. แต่ผมอึ้ง 555+

พ่อก็พาไปล้างน้ำ แล้วก้อใส่ยา แปะผ้าก๊อซ(เขียนไงหว่า) ก็เลยมีแผลเป็นแถมมาจนถึงทุกวันนี้ที่เข่าด้านซ้าย >.<~

 

เรื่องที่ 2 : เรื่องสมัยประถม

        ข้าพเจ้าอยู่ร.ร. ประชานิเวศน์ อยู่แถวๆประชาชื่น ไม่ไกลบ้านเท่าไหร่นัก พ่อก้อจะไปรับไปส่งทุกวันอีกเช่นกัน แหะๆ ขอบคุณคับพ่อ >.<

ตอนแรกอายุไม่ถึง เค้าเกือบจะให้ไปเรียนเตรียมประถมก่อน แต่โชคดีที่ตอนนั้นยังฉลาดอยู่ สอบได้ที่ 1 เค้าเลยให้เข้าเรียนเลย 55+ ไม่งั้นเป็นเด็กโข่งแน่ -_-"

เอกลักษณ์ของจูนเนอร์ก็คือ... กระติกน้ำ! เนื่องจากที่ร.ร.เค้าให้เอากระติกน้ำใส่น้ำไปกิน ก็เลยใส่ไปทุกวัน และทุกวันเวลาเดินลงมาจากห้องเรียน

เนื่องจากเด็กหัวเกรียนก็มีกันให้ว่อนโรงเรียน พ่อจะทำอย่างไร ให้แยกเด็กตัวเล็กๆ(จิงๆนะ ><)คนนึงออกมาจากกลุ่มชนได้... ง่ายมาก เพราะมีอยู่คนเดียวที่เวลา

เดินแล้วเหวี่ยงกระติกน้ำที่ห้อยคออยู่ ซ้าย.. ขวา.. ซ้าย.. ขวา.. -_-"   ตอนประถมนี่มีเรื่องตลกที่ไม่ตลกอยู่เรื่องนึง คือตอนไปสอบแข่งขันที่นึง ซึ่งเค้าจะมีประกาศ

เรียกตัวผู้ที่จะเข้าสอบ ก็ประกาศอย่างดังว่า "เด็กหญิง รตน..." ... ขอบคุนคับ -*- ได้ข่าวว่าตอนส่งชื่อเขียน ด.ช.  ฮ่วย... เลยต้องไปแจ้งขอแก้คำนำหน้าชื่อ

อนาถเหลือเกิน.. -_-"

 

เรื่องที่ 3 : เรื่องสมัยมัธยมต้น

       ตอนกะลังจะเข้าม.1 แม่ก้อให้ไปสอบนู่นสอบนี่หลายที่ไปหมด เท่าที่มันไม่สอบพร้อมกันอะนะ  ..1 ในนั้นก็คือ โยธินบูรณะ  ตอนนั้นเค้ามีหลักสูตร inter

เปิดใหม่ (ที่ตอนนี้รู้จักกันในนาม EP [English Program]) ข้าพเจ้าก้อไปสมัครสอบตามคำสั่งเสด็จแม่ แล้วก้อติดซะงั้น ตอนนั้นเค้าบังคับให้จ่ายสองหมื่น

เพื่อเป็นการจองตัวเด็กและเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการเรียนปรับพื้นฐาน  ตอนนั้นก้อไปเรียนปรับพื้นฐานอยู่ 2 เดือนล่ะมั้ง  ตอนแรกก้อมีห้องเดียว 30 คน เอ๊ะ ไปๆมาๆ

กลายเป็น 3 ห้อง -_-"  แล้วมันงอกมาจากไหน? ก็ยังเป็นที่สงสัยอยู่จนบัดนี้...  พอเรียนปรับพื้นฐานเกือบจบ.. แม่ก้อบอกว่า ไปเรียนสวนกุหลาบเถอะลูก...

อ่าว... ไปก็ไปคับ  ตอนนั้นยังไม่รู้จักเลย สวนกุหลาบวิทยาลัย ก้องงๆว่า เรียนห้องแอร์ดีๆ แม่ให้มาเรียนร้อนๆทำไม -_-" แต่ก็ขอบคุนแม่มากมายคับ ที่ให้ผมได้เรียน

ที่สวนกุหลาบ ^^ ทำให้ได้เจอเพื่อนๆกลุ่ม WhiteSheep  ทำให้ได้มีประสบการณ์ดีๆอะไรหลายๆอย่าง  ผมไม่เคยนึกเสียใจเลยที่ได้เรียน ณ โรงเรียนนี้~

 

เรื่องที่ 4 : เรื่องสมัยมัธยมปลาย

      คราวนี้ก้อมาถึงสมัยม.ปลายกันบ้าง ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างจูนเนอร์ จะเป็นคนขี้อายถึงขนาด ไม่กล้าสู้หน้าผู้หญืง!!   แหม่... ก็คนมันไม่ได้เจอผู้หญิงมาตั้ง 3 ปีนี่คับ..

(ถ้ารวมม.ปลายด้วยก้อ 6 ปี โอ้ว จอร์จจจจ TTwTT!!) ตอนนั้นกลัวผู้หญิงประหนึ่งสัตว์ประหลาดเลยทีเดียว คุยด้วยก็ใจเต้นตึกตัก ไม่กล้าสบตาด้วย 555+

ไอ้พวกร.ร.สห ไม่เข้าใจร้อกกก... 

 

เรื่องที่ 5 : เรื่องสมัยมหาวิทยาลัย

      และได้ข่าวว่าตอนนี้ก้อยังอยู่มหาวิทยาลัยอยู่... ตอนนี้เรียนอยู่วิศวฯ จุฬาฯ ภาคคอมคับ...

เอาเรื่องไรดีอะ  เอานี่ดีก่า อับอายดี -.-  มีอยู่วันนึงไปนั่งอ่านหนังสือสอบที่ดังกิ้นโดนัท สาขาเดอะมอลล์ งามวงศ์วาน เนื่องจากอยู่ใกล้บ้าน และด้วยความที่เป็นคนที่

ถ้าอยู่บ้านแล้ว จะหาอะไรเล่น หรือไม่ก้อนอน จนไม่ได้อ่านหนังสือสอบ  จึงต้องไปอ่านที่นั่น แม้ว่าจะไม่ได้เงียบแล้วก้อมีสมาธิเท่าใดนัก แต่ความซวยมิได้มีอยู่แค่นั้น 

นั่งอ่านๆไป ก็เห็นผู้ชายคนนึงโต๊ะข้างๆ หน้าตาดี ดูสะอาดสะอ้าน มันมองมาหลายที ก็ไม่ได้คิดอะไร นึกว่าคิดไปเอง..  ที่ไหนได้  นั่งๆอ่านไป  เอากระดาษมายื่นให้..

ใจความประมาณว่า "อยากรู้จัก เบอร์ xx-xxx-xxxx"  เวร...  ฉีกทิ้งกันต่อหน้าคับ!!  -"-  ถึงผมจะหน้าหวาน แต่ไม่ได้เกย์เฟ่ย  ฮือๆๆๆ  แล้วตรูเอามาเล่าทะมายยยย TT-TT~  

แต่ก้อนั่นแหละ ชีวิตผู้ชายหน้าตาดีทุกคนก็จะต้องมีเหตุการณ์ประมาณนี้ล่ะนะ  ใครไม่เคยมีแสดงว่าหน้าตาไม่ดี รู้ตัวแล้วใช่ไม๊!?  555+    

 

 

เอาล่ะ... ได้เวลาส่งความสุขแล้วสินะ 555+  เพื่อนๆที่มีรายชื่อต่อไปนี้กรุณารู้ตัวว่าโดน Tag แล้วก้อไปเขียนความจริง 5 เรื่องมาซะนะคับ... แล้วความจริงเนี่ย ต้องเป็นความจริง

ที่เกี่ยวกับตัวเองนะคับ  ไม่ใช่ "เรื่องที่ 1 : พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก" .. ฮ่วย...  ถ้าเจออย่างงั้นจะตามไปตบเกรียนที่บล็อก!

 

1. ไอ้เติ้ล เพื่อนแท้.... หัดอัพอะไรมีสาระซะบ้าง

2. พลับปุริ~  บอกว่าอยากอ่านบล็อกเราใช่ม้า  555+

3. เจ้าบูม น้องเลิฟ... อัพให้อ่านรู้เรื่องนะเฟ่ย

4. น้องนุช เพิ่งไปเที่ยวกลับมา คงมีอะไรเล่า :P

5. ฮอนจัง ละกัน  บังอาจมาแซวบล็อกเราอันที่แล้ว >.<

 

ป.ล. ใครที่เคยโดน Tag ไปแล้วด้วยหัวข้อนี้ เช่น พลับปุริ.. ให้เปลี่ยนเป็น "เรื่องน่าอับอายของข้าพเจ้า 5 เรื่อง" ซะดีๆ 555555+

ป.ล.2 สำหรับคนที่เคยโดนหัวข้อความจริงไปแล้ว และไม่อยากโดนหัวข้ออับอาย ให้ไปอ่านป.ล.3

ป.ล.3 ให้ลืมป.ล.2 ไปซะ แล้วกลับไปอ่านป.ล.1 555+

ป.ล.4 ใครไม่เขียน น่าดู หุหุ

ป.ล.5 เฮ่อ... เขียนตอนอารมไม่คอยดี นี่มันอ่านไม่สนุกเลยแฮะ :\  ไว้อันหน้าจะไปปั๊มอารมขันมาก่อน >.<

 

วันนี้ไปจ่ายกับข้าวกับแม่มา... ช่วงนี้แม่ขาเจ็บ หมอนรองกระดูกอักเสบ เลยเดินไม่ค่อยไหว ก็เลยอาสาเดินซื้อของทั้งหมดให้แม่นั่งรอเฉยๆ

ตั้งแต่น้ำยาปรับผ้านุ่ม.. ทิชชู่.. ผงซักฟอกถังยักษ์.. แชมพู.. ยาสีฟัน.. ไปจนถึงของกิน อาทิเช่น ชา+โอวัลติน.. นม.. ข้าวสาร.. เป็นต้น

พูดกันง่ายๆก็ 1 รถเข็นพอดีไม่มีที่เหลือน่ะ... เสียเวลาไปร่วม 2 ชั่วโมงกับการเดินหาของ  ขากลับระหว่างทางก็ได้ยินเพลงนึง.. ซึ่งทุกคนก็คงเคยได้ยิน

กันบ้างแหละเนอะ.. เป็นเพลงที่เคยชอบมาก และมันก็กลับมาให้ชอบอีกครั้ง...

 

หากย้อนไปมองดู เมื่อครั้งวันวาน
และมองชีวิตวันนั้นเป็นนกตัวหนึ่งที่เริ่มบิน
เพียงอยากไปเจอขอบฟ้า มุ่งตรงไปตามที่เห็น
แม้ยากเย็นยังไงเพียงไหน ไม่หวั่น

ขอบฟ้ายังคงไกล ให้ฉันบินตาม
แหละยังดูเหมือนมีหวัง จะพบในสิ่งที่ตั้งใจ
เลยผ่านมาจนวันนี้ ก็ยังไปไม่ถึงไหน
ยิ่งบินไป ทำไมยิ่งไกลทุกทุกที

และแล้วฉันเองก็ได้รู้ความจริง ว่าสิ่งที่เคยตามไปเสาะหา
มันเป็นแค่เพียงภาพลวง ไม่อาจจะสัมผัสมันได้เลย

ขอบฟ้าไม่มีจริง ไม่เห็นมีตัวตน
ไม่อาจจะหาเหตุผล ยิ่งคว้า ยิ่งเหนื่อย ยิ่งท้อใจ
ที่อยากที่สุดตอนนี้ ต้องการแค่เพียงกิ่งไม้
เพื่อจะเกาะให้อบอุ่นใจเท่านั้นเอง

หวังว่าเธอจะเป็นกิ่งไม้ .... ได้ไหมเธอ

 

เคยรู้สึกเหมือนกำลังไขว่คว้าอะไรซักอย่างอยู่ไม๊?  อะไรซักอย่างที่อยู่ห่างไกล.. และดูเหมือนกับว่าไม่มีวันที่เราจะไปถึง...  อาจจะมองเห็น...

บินเข้าไปหามัน... เรื่อยๆ.. เรื่อยๆ.. บินเต็มกำลังบ้าง... บินอย่างอ่อนแรงบ้าง.. พักเมื่อท้อใจบ้าง... สิ่งนั้น... มันได้ใกล้เข้ามารึเปล่า?.......

....

...

.